Gdyby zmiana nawyków żywieniowych była tak banalna, jak się czasem wydaje - nie byłoby chyba osoby niezadowolonej ze swojego stanu zdrowia czy borykającej się z nadmiarem kilogramów. A jednak choroby cywilizacyjne, takie jak nadwaga, otyłość, czy cukrzyca są jednym z największych problemów krajów wysokorozwiniętych i szybko rozwijających się.

​

Jak to jest? Przecież każdego roku ogromne kwoty wydawane są na edukację zdrowotną i promocję zdrowia, większość ludzi wie, jak powinno się odżywiać oraz zdaje sobie sprawę z konieczności podejmowania podejmowania aktywności fizycznej. A jednak... Problem z roku na rok się pogłębia. Jakby tego było mało, coraz mniej ludzi z prawidłową masą ciała jest zadowolonych ze swojego wyglądu. Dotyka to nie tylko dorosłych, ale i nastolatki, a nawet dzieci. Ponad 65% nastolatek próbowało diet odchudzających, choć 80% z nich miało wagę w normie.

​

Skoro, jak wspomniałam wcześniej, większość ludzi wie, co zrobić, aby zachować zdrowie i smukłą sylwetkę, czemu tak wysoki jest odsetek osób z nadwagą i chorobami, na które wpłynęła zła dieta?

​

Otóż jedzenie pełni nie tylko funkcję biologiczną, ale i psychologiczną. Stąd też przekazanie gotowej diety i życzenie powodzenia, przeważnie nie rozwiązuje problemu. A przynajmniej nie długotrwale. Badania pokazują, że 95% osób, którym udaje się schudnąć wraca do poprzedniej wagi, a często nawet do wagi wyższej niż przed odchudzaniem (Garner i Wooley, 1991; Stunkard i Pennick, 1979; Wilson i Brownell, 1980). 

​

Psychodietetyka spogląda na zagadnienia związane z odżywianiem i zdrowym stylem życia z szerszej perspektywy.

​

Według jej założeń elementami niezbędnym do podjęcia i utrzymania zachowań zdrowotnych są m.in.: 

• wzbudzenie i utrzymanie motywacji wewnętrznej,

• zmiana myślenia o zdrowym odżywianiu,

• odrzucenie restrykcji i myślenia typu: "wszystko albo nic",

• wiedza na temat żywienia i organizmu,

• konkretny cel, plan działania i wskazówki,

• wiara we własne możliwości,

• wzięcie odpowiedzialności za proces,

• równoległa praca nad samakceptacją,

• dostosowanie zaleceń do codziennego życia, a nie odwrotnie.

​

To właśnie skupienie na powyższych elementach w głównej mierze odróżnia pracę dietetyka od psychodietetyka.

​

To podejście jest mi bardzo bliskie. Uważam, że w życiu bardzo ważna jest równowaga. Dlatego w swojej pracy dążę do tego, aby moi klienci zeskoczyli z rozpędzonej huśtawki: albo jem super zdrowo i ćwiczę codziennie, albo - gdy już nie wytrzymuję, rzucam się na niezdrowe jedzenie i chowam dres na dno szafy. I tak wkoło. W towarzystwie wyrzutów sumienia, poczucia niższości, obwiniania się i zarzucania sobie: znowu nie dałem rady.

​

Nie wariujmy na punkcie bycia fit. Poprzez stopniowe zmiany pozwólmy po prostu wrócić organizmowi do równowagi.

I zaakceptujmy w końcu siebie! 

Co Ty na to? 

​